Wypalanie zabija

Jak co roku przełom zimy, wiosny oraz przedwiośnia to okresy, w których wzrasta liczba pożarów łąk, nieużytków.  Spowodowane to jest niestety wypalaniem traw, pozostałości roślinnych. Ponad 95% przyczyn ich powstania odpowiedzialny jest człowiek. Podczas pożaru powstaje duże zadymienie, które jest szczególnie groźne dla osób przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca zdarzenia z uwagi na możliwość zaczadzenia. Powoduje ponadto zmniejszenie widoczności, na drogach co może prowadzić do powstania groźnych w skutkach kolizji, wypadków drogowych. Z rolniczego punktu widzenia takie działanie jest zabiegiem i szkodliwym, powodującym między innymi obniżenie plonów zielonej masy, niszczenie mikroorganizmów niezbędnych do wytworzenia równowagi biologicznej życia, niszczenie miejsc lęgowych, wielu gatunków owadów, ptaków, zwierząt.

Wypalanie traw jest również przyczyną wielu pożarów, które niejednokrotnie prowadzą niestety także do wypadków śmiertelnych. Rocznie w tego rodzajach zdarzeń śmierć ponosi kilkanaście osób. W takich pożarach zaczynających się bezbronnie ludzie tracą dobytek całego życia.

WYPALANIE TRAW JEST NAPRAWDĘ NIEBEZPIECZNE, ALE TEŻ NIEDOZWOLONE !

Określa to m.in. ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz.1220 z późn. zm.), art. 124. „Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów”. Art. 131: „Kto…wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary…- podlega karze aresztu albo grzywny”.

Art. 30 ust. 3 pkt. 1-3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011. nr 12, poz. 59); „w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:

  1. rozniecenia ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego,

2.korzystania z otwartego płomienia,

  1. wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych”.

opracował: ogn. Daniel Naranowicz